Około 70 milionów lat temu, wraz z powstaniem Wschodniej Kordyliery w Kolumbii (odnogi wielkiego pasma górskiego Andów), powstało także jedno z największych złóż soli na świecie, zlokalizowane na terenie dzisiejszej gminy Zipaquirá , zaledwie 47 kilometrów od miasta Bogota.
Jako pierwsi odkryli i wykorzystali to bogactwo rdzenne Chibchas i Muiscas ponad 600 lat temu, ale to dzięki niemieckiemu naukowcowi Alexandrowi Von Humboltowi początek właściwej eksploatacji soli zaznaczył się na początku XIX wieku. .
W tym czasie górnicy, którzy byli bardzo oddani Maryi Dziewicy, zaczęli kształtować przyszłość tego, co dziś uważane jest za jeden z cudów Kolumbii, majestatycznego solna katedra.
Początkowo robotnicy ci zbudowali w tych kopalniach małą kaplicę; ale dopiero w połowie XX wieku wsparto budowę wielkiej katedry, która przetrwała prawie pół wieku.
Na początku lat 90., przy współpracy Kolumbijskiego Towarzystwa Architektów, zaprojektowano obecną katedrę solną w Zipaquira, dzieło uważane za jedno z najbardziej znanych dzieł artystycznych i architektonicznych na świecie.
Katedra stanowi główną atrakcję kompleksu Parku Solnego , w którym zwiedzający mogą dowiedzieć się więcej na temat geologii i zasobów naturalnych, a także podziwiać jedyne na świecie dzieło sztuki sakralnej stworzone z wykorzystaniem tego elementu natury.